سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

تولدشان مبارک !

ارسال‌کننده : سادات موسوی در : 88/4/21 8:53 عصر

به نام خدا
وقتی همسرم وبلاگش را ایجاد کرد به صورت جدی با دنیای وبلاگ نویسی آشنا شدم. او با حوصله و دقت، موضوع هر مطلبش را انتخاب و با علاقه زیاد متنش را تایپ می کرد؛ هنرمندانه عکس مناسبش را پیدا میکرد؛ با سلام و صلوات آن را در وبلاگش می گذاشت و با ذوق و علاقه ی خاصی نظراتش را میخواند و جواب می داد.
     من هم وقتی در جمع دوستان، آشنایان و اقوام بودم دنبال موقعیت مناسبی می گشتم تا وبلاگ همسرم را معرفی کنم و به هر وسیله ای بود آدرسش را برایشان مینوشتم و کلی برایش تبلیغات می کردم.
     یک روز در منزل برادرم وقتی سراغ رایانه اش رفتم تا دسته کلید را به او و همسرش نشان دهم نمیدانم چطور شد که از صفحه اصلی پارسی بلاگ لینک«ایجاد وبلاگ» را کلیک کردم. بی هیچ مقدمه ای صفحه مشخصات را تکمیل کردم و به همین سادگی صاحب وبلاگ شدم. دقیقا (22 تیر1384).
     چهار سال از آن روز می گذرد و من به لطف خدا و عنایت آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و با وجود تمام مشغله هایی که دارم( بچه داری و شوهر داری و خانه داری و درس و...) همچنان می نویسم. البته و صدالبته نباید فراموش کنم همکاری و همفکری همسر مهربانم را.
     آن روز که وبلاگم را ایجاد میکردم هیچگاه فکر نمیکردم که سه سال بعد دقیقا در همان روز یعنی بیست و دوم تیرماه، خداوند از لطف و کرمش دختر دارمان کند. «راضیه ی عزیزم» 22 تیر پارسال به جمع خانواده­مان اضافه شد.
و چه شیرین است دختر دار شدن!
تولد «عاشقانه» و «راضیه» مبارک.




کلمات کلیدی : وبلاگ، عاشقانه، دسته کلید، همسر، دختر

چند نوشت!!قم و سیاست!!

ارسال‌کننده : شکوفه خانم در : 88/4/7 4:43 عصر

بسم رب المجیب الفرج المهدی صاحب الامر و الزمان

سلام
بعد از یه مدت نسبتا طولانی سلام...
با چند نوشت در خدمتتون هستیم!!

یک نوشت!
امسال-88- بطور خیلی اتفاقی برام جور شد که برم قم...
یه مدت طولانی بود دلم قم میخواست...اما جور نمیشد...
الان با اینکه ایام ایامه امتحاناته و منم که ممنوع الخروج بودم اما قم رفتنم جور شد...اخه بچه ها بعضا میدونن اجازه ی اینبارم رو خودم نگرفتم...
از اونروزی که گفتن میخوایم بریم... به حضرت معصومه گفتم اگه من اجازه بگیرم محاله اجازه بدن...خودت اجازمو بگیر...
پریشب و دیروز تا عصر قم بودیم...جای همه خالی بود
شب متوجه شدم که لیله الرغائبه...شهادت امام هادی(ع) و چهلمه ایه الله بهجت...
به بچه ها هم گفتم...هیچ وقت اینقد قم جمکران بهم نچسبیده بود...
بخصوص جمکرانش...شاید واسه اینکه همیشه جمکران شبها رفتم و اینبار بعد از اذان صبح...
بعد از همه ی این معنویات فوق العاده دید و بازدید دوستانه وبلاگ نویس هم خیلی بهم چسبید...
تازه!توی شبه لیله الرغائب هم ارزویی که کردم براورده شد...همین امروز صبح...
همینجا از همه ی کسایی که بهمون لطف کردند و کسایی که زحمتشون دادیم...و کسایی که خدا سعادت دیدنشون رو نصیبمون کرد
تشکر میکنم...(حتی شما همسفره عزیززززززززززززم!)
دو نوشت:
از حال و هوای شهرای دیگه بعد از انتخابات خبر ندارم(جز قم که با بچه ها حرف زدیم...)البته تا دو- سه روز بعد از انتخابات چرا اما جدیدا نه...
تهرانم که همه در جریانن و لازم نیست از درگیری های نفر به نفر بگم!
همین که توی تهران نیستید خدارو شکر کنید...(اگر هستید باز هم شکر کنید!)
امنیت جانی که در حد نخوده...البته برای کسایی که منزلشون اطرافه خیابون ولیعصر(عج)-آزادی-گاهی!هفت تیره...
من که خودم آخرین باری که هر سه تا خیابونو دیدم بعد از سخنرانیه دکتر احمدی نژاد تو دانشگاه شریف بود...
با دوستم از خیابون ازادی تا ولیعصر پیاده رفتیم...بعدم از اونجا با ماشین رفتیم هفت تیر!
بگذریم...
فردای انتخابات به ما گفتند که ترجیحا با کسی درگیری لفظی پیدا نکنید...من که به شخصه ادم سیاسی نیستم...ترجیح میدم دیانت داشته باشم تا سیاست...اما این مدت اینقدر تو جو بودم و هنوز هستم که خدا میدونه...
امروز رفته بودیم ناهار که خیلی اتفاقی بحث من و دوستم و یکی دیگه از بچه های طرفداره مهندس موسوی کشید به انتخابات...
الحمدلله رب العالمین من که ادم منطقی بودم...دوستمم همینطور اما نفر سوم نه...
دو چیزه که خیلی به نظرم توی چشمه...حداقل برای من خیلی تجربه شده...
اول اینکه طرفدارهای مهندس بعضا انسانهای منطقی نیستند...
دوم اینکه ساکنین تهران-شهره تهران و نه شهرستانهای اطراف- توی این مورد-حد اقل انتخابات- اصلا واقع بین و منطقی نیستند....
من خودم به لطف دوستانه شهرستانی(اکثرا وبلاگ نویسهای عزیز) از اوضاع اکثر استانها و شهرستانها خبر داشتم...
من توی این مدت-هم قبل از انتخابات هم بعد از اون- با خیلی ها بحث کردم...از هر دو طرف...هم طرفدار دکتر هم طرفدار مهندس...متاسفانه تو دسته ی دوم هیچ وقت ذره ای بحث منطقی ندیدم!!
در عوض با ما دعوا میکردند...بعضا تهمت میزدند و یا صداشونو بالا میبردند!
من به دوستانه شهرستانی که از من امار تهران میگیرند همیشه میگم که مردم تهران متاسفانه فقط خودشونو میبینن...
من خودم 8 ساله ساکن تهرانم...میبینم که مردم تهران چقدر توقعاتشون بالاست....
چقد انتظارات دارند...اینکه انتظار دارند حرف حرفه خودشون باشه!
خوده منم اینطورم...اما نمیپسندم که عقیدم به دیگران تحمیل بشه...بخصوص اگه دیگران به یه کشور ختم بشه!
نمیپسندم امنیت یه شهر سر هیچ و پوچ از بین بره...
سه نوشت:
من از اول به دوستام میگفتم این محافظه کاریه ماها کار دستمون میده...
حالا بگیم من و امثاله من که تهرانیم و خداوکیلی قبل از انتخابات هیچ جا امنیت نداشتیم(بخصوص بخاطر خانم بودنمون و چادری بودن) اما شما شهرستانی ها چرا؟؟!
شما که اکثریت احمدی نژادی بودید!
میدونید...من شخصا مطمئن بودم با این محافظه کاری بعد از انتخابات به ما برچسب تقلب میچسبونن!
بحث کم کاریه وبلاگ نویسی که بخاطر اغلب بخاطره امتحانات و کنکور نمیشده...
(این اتهامات به خودم هم وارده...بولله منکر این نمیشم)
چهار نوشت:
دلم هوای اون آرامش و امنیت قبل رو کرده...
سر این جریانات که با دوستای نسبتا صمیمی هم بحثمون شد بقدری که دعوامون شد و حتی تا یه مدت با هم حرف هم نمیزدیم!
باورم نمیشد دلیل سلام نکردن دوستم اینها باشه....
خیلی بده...
پنج نوشت:
فقط واسه ظهور دعا کنیم..تنها با ظهوره اقاست که همه ی مشکلات حل میشه..........
اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر و مد فی عمره الشریف و زین الارض بطول بقائه و اجعلنا من خیر اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه
اللهم ارزقنا توفیق شهادت فی سبیلک
اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا




کلمات کلیدی :

از خاطرات انتخاباتیم

ارسال‌کننده : سادات موسوی در : 88/4/4 3:44 صبح

به نام خدا
از ابتدای زندگی مشترکمان سعیم بر این بوده که به خانواده و فامیل همسرم  احترام بگذارم و تا میتوانم محبت کنم. بخصوص به پدرشوهر و مادرشوهر گرامی. همیشه دنبال بهانه ای هستم که ابراز ارادت کنم مثلا هیچ وقت روز تولدشان را فراموش نمیکنم و همین طور روز پدر و روز مادر را. البته از حق نباید گذشت که آن ها هم همیشه برایم سنگ تمام گذاشته اند.
 مدتی بود تهران نرفته بودیم و خانواده مرتب تماس میگرفتند و میگفتند:«کی میاین؟ ما که دلمون واسه دوتا نوه تپل مپل و بامزه مون تنگ شده و...» روز مادر یکشنبه 24 خرداد بود یعنی دقیقا پسفردای روز انتخابات. ما که به خاطر مشغله همسرم نمیتوانستیم وسط هفته برویم و از آنجا که کلاس همسرم پنج شنبه آن هفته تعطیل بود تصمیم گرفتیم چهارشنبه شب تهران برویم که بتوانیم سر فرصت برای دستبوسی و تقدیم هدیه ای ناقابل خدمت مادرانمان برسیم یک روز منزل خانواده ما و یک روز هم منزل خانواده همسرم تا آن ها هم بتوانند با فراغ بال نوه هایشان را ببینند، ببوسند و بچلانند. البته از خدا پنهان نیست از شما هم پنهان نماند که ضمن دیدو بازدید میخواستیم کمی هم در حال و هوای انتخاباتی تهران قرار بگیریم و اوضاع پایتخت را کمی ورانداز کنیم.
چهارشنبه عصر وقتی هوا شروع کرد به خنک شدن راهی شدیم. قم به تهران حدودا دو ساعتی طول میکشد.(بستگی به شلوغی جاده، اوضاع جوی، سرعت و دست فرمان راننده دارد.)
حدودا ساعت 8 بود که به عوارضی تهران رسیدیم. تعدادی پسر جوان در مسیر ماشین ها ایستاده بودند و به هرماشینی که نزدیک میشد چند کاغذ تبلیغات انتخاباتی میدادند. نوشته ها خاطراتی بود از یکی از کارمندان دکتر احمدی نژاد. خاطرات خیلی خیلی جالبی بود. در دلم افسوس خوردم که ای کاش زود تر به دستم رسیده بود و میتوانستم حداقل چندتایش را در وبلاگم بنویسم و...
 غرق در خواندن بودم وقتی سرم را بلند کردم که در یکی از خیابان های منتهی به خیابان پیروزی(خیابان نبرد) گرفتار ترافیک سنگینی شده بودیم اما ترافیک در این خیابان بی سابقه بود. علت را جویا شدیم و کاشف به عمل آمد که هوادارن دو نامزد(دکتر احمدی نژاد و مهندس موسوی) در چهار راه کوکاکولا جمع شدند و مشغول به تبلیغات خیابانی هستند. .( از جنوب شهر تا آنجا هیچ خبری از تجمع و اینجور چیزها نبود ) آنچه از دور دیده میشد رقص پرچم ها  و سیل کاغذها و عکس ها در هوا بود و صدای شعار های مردم. کمی ترسیدم.  در دلم گفتم:«نکنه به خاطر اینکه همسرم که ملبسه و کنار راننده تاکسی، جلو نشسته عده ای جوگیر بشن و مثل همیشه هیجانشون رو با دیدن ما تخلیه کنن و به ماشین این بنده ی خدا صدمه بزنن یا از پنجره چیزی به داخل پرت کنن یا فحشی، حرف ناسزایی نثارمون کنن یا...»
در همین افکار بودم که ماشین ها شروع به حرکت کردند جلوتر که رفتیم دیدیم ماموران نیروی انتظامی با تلاش زیاد و البته خیلی خیلی با آرامش و بدون خشونت حتی با لبخند در حال باز کردن راه برای رد شدن اتومبیل ها هستند.
تاکسی که سوار آن بودیم از میان هواداران آهسته رد می شد و من با کنجکاوی تمام دور و برمان را نگاه میکردم. برایم خیلی جالب بود. در قم بچه مذهبی ها طرفدار آقای احمدی نژاد بودند  اما آنچه در چهار راه کوکاکولا دیدم دختران و پسران جوان با تیپ های به قول معروف امروزی بودند که با علاقه و حرارت بسیار برای دکتر احمدی نژاد تبلیغات میکردند؛ یکی نمادشان یعنی پرچم ایران را به پیشانی و مچ دستانش بسته بود. یکی پوستری در دست داشت و دیگری بلند بلند شعار میداد. بعضی با دوستانشان بعضی هم خانوادگی آمده بودند و همه شان تبلیغ میکردند. نکته جالب دیگر این بود که جنوب چهار راه طرفداران دکتر و شمالش را طرفداران کاندیدای رقیب پر کرده بودند.
با سلام و صلوات بدون کوچپکترین مشکلی رد شدیم. جو خوب بود اصلا تهاجم و خصومتی در کار نوبد. هرچه بود هیجان بود و شادی و شور. در دلم گفتم: ای کاش همیشه مردم از حضور در سیاست لذت ببرند.
معطلی ما در ترافیک بیشتر از یک ساعت طول کشید و خانواده همسرم حسابی نگران شده بودند.
روز پنج شنبه به قول پدر شوهرم«طی مراسم خاص» هدایای مادران مهربانان را تقدیم کردیم و پیشاپیش روزشان را تبریک گفتیم.
فردایش روز انتخابات بود. صبح زود وقتی هنوز بچه ها خواب بودند همسرم به مسجد محل رفت و رای داد. البته برخلاف تصورش هنوز شروع به رای گیری نکرده بودند که صف طویلی از زنان و مردان شناسنامه به دست پشت در ایستاده بودند. من مرتبا با دوستانم تماس میگرفتم که ببینم چه ساعتی خلوت میشود تا مجبور نشوم بچه به بقل در صف معطل شوم. تا عصر صبرکردم ولی خبری از خلوت شدن نبود که نبود. ساعت 5 همراه مادرشوهر و خواهر شوهر عزیز پا به خیابان گذاشتیم و چند محل رای گیری که نزدیکمان بود را بررسی کردیم. اولی مسجد محلمان شلوغ شلوغ، دومی مدرسه سر کوچه ماشاءالله . مدرسه خیابان تاول نیروهوایی جمعیت به نسبت خوب بود. نوبت به ما که شد گفتند:«تعرفه ها تمام». ده دقیقه صبر کردیم تعرفه ها رسید و...چند لحظه بعد انگشتمان جوهری شد. خوشحال بودم که بار دوشم سبک شده بود.
شنبه-یکشنبه که نتایج اعلام شده بود جناب موسوی اعتراض کردند که چرا در بعضی شهر ها تعداد رای دهندگان از واجدین شرایط بیشتر بوده است.
من اینهمه آسمان به ریسمان بافتم که بگویم کم نیستند کسانی که در شهر دیگری زندگی میکنند اما رایشان را به هزار و یک دلیل در شهر دیگری به صندوق میریزند. همان طور که در دوره های قبل چنین بود. اینکه دلیل ابطال انتخابات نمی شود.
آقای موسوی! مردم وظیفه شان را به نحو احسن با حضور میلیونی و 85 درصدی انجام دادند اما متاسفانه شما با ادعای پوچ تقلب در انتخابات و ذکر دلایلی اینقدر بچه گانه حال مردم را گرفتید. با این بل بشو آبرویشان را هم در دنیا بردید و خوب دشمنان خارج را خوشحال کردید و منافقان داخل را به طمع انداختید.
آقای موسوی! جوانان در هنگام تبلیغات بلوغ سیاسی شان را در حضوری دوستانه و بدون خونریزی نشان دادند اما شما با وجود اینکه محاسنتان را در سیاست سفید کردید با کم ظرفیتی تان متاسفانه شادی مان را به عزای کشته شدن مظلومان به دست اشرار حرام کردید.
آقای موسوی! شما هم مثل خیلی از سیاسیون بالا رفتن را بلدید اما به پایین آمدن از مناسب بخصوص اجرایی اعتقادی ندارید. مگر شعار جوان گرایی نمیدهید؟! پس چرا مانع ورود مدیران جوان می شوید؟
آقای موسوی! چشمهایتان را خوب باز کنید و ببینید زیر علم چه کسی سینه میزنید؟ آمریکا؟ اسرائیل؟ یا دزدانی که از رسوایی میترسیدند و خواستند با این جنجال افکنی ها فرافکنی کنند یا شاید هم سندی مدرکی از خیانتشان به ملت را از بین ببرند!بسیجی
آقای موسوی! رهبر عزیزمان آغوش مهربانش را روز جمعه علنا برایتان گشود لطفا تا دیر نشده و همه سوابقتان خراب نشده بازگردید.
آقای موسوی! بیانیه بس است. فرصت طلبان شرور از این شلوغی ها سوء استفاده کردند و با کشتن بسیجیان و مامورین  با غارت اسلحه پایگاه های نظامی خون مردم بیگناه را برزمین میریزند نمونه اش آن مادر و دختر بیگناه.
آقای موسوی! هیچ شمردید میزان خسارات این چند روزه را به بیت المال و اموال عمومی؟ پاسخش را چه کسی میدهد؟ پس حقوق شهروندی که میگفتید چه شد؟ مردم آسایش میخواهند.
آقای موسوی! مگر در فیلم تبلیغاتی تان از حقوق خانم ها حرف نزدید؟لطفا تا دیر نشده داد مادران،دختران و زنانی که این چند روز نادیده گرفته شدند را بشنوید و با پذیرفتن حقیقت آبروی ریخته تان را بازگردانید.




کلمات کلیدی : دکتر احمدی، مهندس موسوی، تقلب، ابطال، اغتشاش، بسیجی